Ośrodek Badań nad Polskim Dramatem Współczesnym » Warsztaty / Czytania dramatów

„Walizka” – czytanie performatywne, Teatr Collegium Nobilium, Warszawa

Blanka Mieszkowska — Wed, 06 May 2015 12:54:51 +0000

11 maja 2015 r. o godz. 19.00 w warszawskim Teatrze Collegium Nobilium przy ul. Miodowej 22/24 odbędzie się czytanie performatywne dramatu Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk Walizka.

reżyseria – Ewa Małecki
dramaturgia – Krystyna Berkan
przestrzeń sceniczna – Maciej Czuchryta
muzyka – Grzegorz Łapiński

obsada:

Narrator – Kacper Burda
Automatyczna Sekretarka/ Żaklin – Julia Łukowiak
Fransua Żako – Adam Machalica
Przewodniczka – Martyna Trawczyńska
Poeta – Maciej Cymorek
Pantofelnik – Szymon Roszak

Walizka to dramat o poszukiwaniu tożsamości. Główny bohater, Fransua, żyje odcięty od bolesnych wspomnień do czasu, gdy znajduje w Muzeum Zagłady walizkę swojego ojca. Świadomość tego, że jest synem Żyda zamordowanego w Auschwitz sprawia, że Fransua rozpoczyna podróż w głąb samego siebie.
Co dzieje się z człowiekiem, gdy ten decyduje się skonfrontować z prawdą? Czy rozdrapanie zabliźnionych ran pozwala na wyzwolenie się z traumy? W jakim stopniu świadomość przeszłości wpływa na naszą teraźniejszość?
Za historią niepewnego własnej tożsamości człowieka kryje się również refleksja nad problemem pamięci społecznej.

Małgorzata Sikorska-Miszczuk (1964) jest jedną z najwybitniejszych przedstawicielek współczesnej polskiej dramaturgii. Absolwentka Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych oraz Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim, a także Studium Scenariuszowego PWSFTviT w Łodzi. Autorka dramatów i scenariuszy. Zadebiutowała dramatem Psychoterapia dla psów i kobiet (2004). Jest autorką sztuk: Szajba, Śmierć Człowieka-Wiewiórki, Burmistrz, Człowiek z Polski w czekoladzie, Zaginiona Czechosłowacja, Żelazna Kurtyna, Koniec świata, Madonna, Niezwykła podróż Pana Wieszaka i inne.

Po czytaniu odbędzie się debata z udziałem Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk.
Prowadzenie debaty: Karolina Kowalczyk, Kamila Smętkowska.

11 maja godz. 19.00, Sala im. Jana Kreczmara

wstęp wolny

„Dziura” – czytanie dramatu, Łaźnia Nowa, Kraków

Blanka Mieszkowska — Tue, 18 Nov 2014 12:45:15 +0000

23 listopada 2014 roku o godz. 18:00 w Łaźni Nowej w Krakowie odbyło się czytanie sztuki Dziura Jarosława Jakubowskiego, a po nim dyskusja „Teatr polski i jego publiczności” z udziałem Jacka Sieradzkiego, Kaliny Zalewskiej, Marcina Kościelniaka i Witolda Mrozka.

Czytanie połączone było z promocją książki Generał i inne dramaty polityczne Jarosława Jakubowskiego.

Źródło: http://lovekrakow.pl/aktualnosci/bezplatne-wydarzenia-w-lazni-nowej_7274.html

Czytelnia Dramatu – „W środku słońca gromadzi się popiół”, Centrum Kultury w Lublinie

Blanka Mieszkowska — Sun, 01 Jun 2014 08:58:26 +0000

13 czerwca 2014 roku o godz. 21:00 w Centrum Kultury w Lublinie odbyło się kolejne spotkanie w ramach Czytelni Dramatu (tym razem również w ramach Słodko-Gorzkiego Festiwalu Teatralnego). Został zaprezentowany utwór W środku słońca gromadzi się popiół Artura Pałygi w reżyserii Pawła Passiniego.

muzyka na żywo: Paweł Passini, Daniel Moński
czytali: Helena Sujecka, Artur Pałyga, Paweł Pabisiak

Osią fabularną sztuki złożonej z poetyckich, zmysłowych obrazów jest tragiczna śmierć kobiety w pożarze, na którą nikt nie mógł nic poradzić. Była ona efektem zbiegów okoliczności, które ujawniają się w toku rozwoju fabuły: przedmioty stają się ostrzejsze, sytuacje symboliczne, ale to ani o krok nie zbliża do rozwikłania tajemnicy życia i śmierci. Nie zrozumie tego kobieta chora na raka, która pragnie sfotografować się przed śmiercią lub drastycznym zabiegiem, ani ojciec, który bezskutecznie próbuje porozumieć się ze sparaliżowanym synem za pomocą płyty Janusza Laskowskiego. Najbliżej zrozumienia są Lucy, Iskierka i Popiół, którzy dostrzegają, że niepojętej śmierci zawsze winny jest drugi człowiek, nazbyt zajęty własnym życiem.

Czytelnia Dramatu – „A niech puch zapcha im gardła” oraz „Być jak Steve Jobs”, Centrum Kultury w Lublinie

Blanka Mieszkowska — Fri, 30 May 2014 09:33:59 +0000

7 czerwca 2014 roku w ramach Czytelni Dramatu (Nocy Kultury) odbyły się niecodzienne czytania sztuk: „A niech puch zapcha im gardła” tajemniczej polskiej autorki Fridy Gertz, która na razie nie chce ujawniać swojej tożsamości, oraz „Być jak Steve Jobs” Michała Kmiecika.

Godz. 20.00 – czytanie performatywne sztuki „A puch zapcha im gardła” Fridy Gertz oraz spotkanie z autorką
Godz. 23.00 – czytanie sceniczne sztuki „Być jak Steve Jobs” Michała Kmiecika oraz spotkanie z autorem

Frida Gertz
Młoda autorka, która do tej pory nie chce, aby pisać o niej więcej niż: „Wraz z Szymonem Bogaczem napisała jeden z odcinków słuchowiska teatralnego SŁUCHAJ! – “JASIEK I… WIRUS” dla Wrocławskiego Teatru Lalek”. Mówi się już jednak o niej tu i tam, przyszła więc pora, by szersza publiczność poznała jej styl i poetycką wrażliwość, która ujawniła się w „Puchu”. Metaforyczny tekst o eugenice, odwadze życia i nonkonformizmie może przypaść do gustu wielbicielom Georga Büchnera.

A NIECH PUCH ZAPCHA IM GARDŁA
Co wiedzą ludzie o Morzu Aralskim?
„Tak, coś słyszałem. Że wysycha? Chyba nawet widziałem jakieś zdjęcia w internecie.”
Nad Morzem Aralskim jedna katastrofa daje narodziny kolejnej. Mała społeczność zbieraczy bawełny – bohater zbiorowy dramatu – zawdzięcza rytm swojego życia wielkiemu planowi, który dokonał się przed laty. Pomiędzy pogodzonymi z losem na świat przychodzi dziecko – kaleka. Bez nóg nie będzie mogło wypełniać przeznaczonej mu roli(…)
Sztuka swoją konstrukcją nawiązuje do dramaturgii Georga Büchnera, zwłaszcza Woyzcka, złożonego z wizyjnych scen i obrazów, nasyconych metaforą i szczególną atmosferą. Frida Gertz konfrontuje nas z obcym, nieznanym światem, który pojawia się niczym powracająca zła baśń. Mimo że inspiracją do jego napisania była katastrofa ekologiczna w Uzbekistanie i problem wysychającego Morza Aralskiego, jej akcja może toczyć się w dowolnym miejscu i czasie. Bohater (Rustam), jedyny świadomy wśród szarej masy, wie, że szczęście i spokój nie nadejdą – ani dla niego, ani dla żony czy syna.
Źródło: ADiT

Michał Kmiecik
Ma 20 lat i już spory dorobek artystyczny. W 2011 roku został laureatem poznańskiego konkursu Metafory Rzeczywistości, do którego zgłoszono 156 sztuk. Miał wówczas 19 lat i był najmłodszym zwycięzcą w historii imprezy. Nagrodę za najlepszy dramat jury przyznało mu za sztukę Śmierć pracownika opowiadającą o borykaniu się młodych ludzi z bezrobociem we współczesnej Polsce. Bohaterem jest, zdawałoby się, idealny kandydat do pracy, której jednak, mimo to, nie dostaje. W centrum zainteresowania autora znajdują się także pracownicy tej samej firmy, do której tamten aplikował. Nieszczęśliwi, wypaleni. Spektakl w sezonie 2011/ 2012 grany jest w Teatrze Polskim w Poznaniu.
Michał Kmiecik jest wrocławianinem. Ukończył Liceum Dwujęzyczne nr IV we Wrocławiu. W czerwcu 2011 roku, podczas festiwalu Walka Czarnucha z Europą, w Teatrze Dramatycznym w Warszawie wyreżyserował spektakl Until Lions Have Their Historians, Tales of the Hunt Shall Always Glorify the Hunter oparty na operze szkolnej Bertolta Brechta Ten, który mówi tak. Jego kolejny dramat, Wesele, zakwalifikował się do półfinału IV edycji Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Z kolei na Europejski Kongres Kultury (realizowany w koprodukcji Teatru Polskiego we Wrocławiu i Krytyki Politycznej) przygotował spektakl Karabiny pana Yanga Youdego. Dobry człowiek z Hubei, traktujący o często beznadziejnej sytuacji polskich lokatorów prywatnych kamienic, traktowanych niezgodnie z prawem, zastraszanych, zagrożonych eksmisją przez bezwzględnych właścicieli. W przedstawieniu udział wzięli prawdziwi lokatorzy i lokatorki. Publikował w Notatniku Teatralnym. Jest członkiem redakcji internetowego artzinu Kofeina, współpracuje też z wydawnictwem muzycznym Qulturap.
Kmiecik tak mówi o teatrze:
Teatr to trybuna, publicystyka, ma być aktualny. Wypali się po dwóch miesiącach, nie ma problemu. Nie wierzę w spektakle wychowujące pokolenia widzów. Coś z nimi jest nie tak. Mój zagramy kilka razy i zejdzie z afisza. Po co mam silić się na jakiś uniwersalizm? Trzeba uderzyć konkretem. Chcę robić sztukę, która koresponduje z codziennością widzów.
(Przekrój, 16. 02. 2012)
źródło: obliczkultury.pl

Czytelnia Dramatu – „Matki”, Centrum Kultury w Lublinie

Blanka Mieszkowska — Fri, 18 Apr 2014 09:15:18 +0000

23 kwietnia 2014 roku o godz. 20:00 w Centrum Kultury w Lublinie odbyło się kolejne spotkanie w ramach Czytelni Dramatu. Został zaprezentowany utwór Matki Piotra Rowickiego w reżyserii Joanny Lewickiej.

Kolejna, po Utworze o matce i ojczyźnie, ważna wypowiedź w polskiej dramaturgii odnośnie figury i mitu Matki Polki, tym razem z męskiego, acz feministycznego i wrażliwego punktu widzenia (z perspektywy syna? Jest to opowieść o skrytykowanym już modelu, ale w pewnym sensie rehabilitująca go, pokazująca matki „twarde jak czołgi i wiotkie jak młode brzozy”, odporne na życiowe zawirowania. Autor przeprowadza tu zabieg konserwatorski, próbując ocalić dawno skonstruowany pomnik przed niszczycielskimi właściwościami pozostałych bohaterów dramatu.
(Źródło: AdiT)

fragment sztuki:

MATKOZNAWCA
Nazywam się doktor taki a taki i na wydziale matkologii w instytucie badań nad matką, mam wykłady, jak jakaś telewizja prosi, to ja się wypowiadam, w temacie matki, czy jest dzień właśnie matki, czy na przykład jakaś matka ważna umrze, to ja wtedy mówię co i jak.
Matka z definicji, jest to osoba, która, przez sześć lat kawałek z ciała wyrwany, karmi, tuli, podciera, poi, grzeje i chłodzi. A gdy po sześciu wiosnach i jesieniach sześciu, ten kawałek z niej wyjęty pójdzie do edukacyjnej placówki i tam okaże się, że to dziecko jest jednak od innych mniejsze, bledsze, brzydsze, rudsze, głupsze, smarka w palce, sika do umywalki, na lekcji nie uważa, obnaża się publicznie i mówi brzydkie wyrazy, to ona niczego nie zauważy. I dla niej to będzie ten sam najukochańszy kawałek z niej wyrwany, ten wykarmiony, wytulony, podtarty, ogrzany i wychłodzony. (…)