Teatr Wybrzeże w Gdańsku, premiera 16/01/2016

reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski
scenografia, wideo, światła - Mirek Kaczmarek

obsada: Marta Herman, Marcin Miodek, Robert Ninkiewicz

W KREACJI Iredyński podejmuje temat twórczości, tworzenia. Zastanawia się, czy prawdziwe dzieło sztuki może powstać na zamówienie, czy jest to raczej produkt niczym nieskrępowanego, niekontrolowanego natchnienia – natchnienia bliskiego chorobie, może nawet psychozie. KREACJA to bluźniercza Księga Rodzaju, to szydercza Droga Krzyżowa. To współczesny, kameralny FAUST à rebours, echo PIGMALIONA. To sztuka fascynująca i boleśnie prawdziwa.

„PAN (…) Oczywiście w takim zabiegu objawia się pewien rodzaj pychy, ale jesteś artystą i nikt nie może od ciebie wymagać przesadnej konsekwencji…”

Premierę przygotowano w ramach realizowanego wraz z Pracownią Krytyki Artystycznej Instytutu Filologii Polskiej UG i Ośrodkiem Badań nad Polskim Dramatem Współczesnym IBL PAN przedsięwzięciem RE: Ireneusz IREDYŃSKI.

Jarosław Tumidajski o spektaklu: „Zanurzając się w tekst Iredyńskiego, opowiemy o samotności artysty, o tragizmie tworzenia. Zderzymy ze sobą dwa żywioły – sztukę i promocję pod wspólnym mianownikiem pojęcia „kreacja”. Artysta tworzy dzieło, rynek i krytycy artystę oraz zapotrzebowanie na jego twórczość. Kto więc kreuje, a kto jest kreowany? Kto jest prawdziwym kreatorem? Jakie są zasady tej relacji? Czy w ogóle są jakieś? Do tego starcia Iredyński dopisuje kobietę i alkohol, tworząc brutalny, emocjonalny kwadrat. Ostatecznie najważniejsze okaże się dzieło będące radykalną manifestacją wolnej woli. Tylko czy naprawdę wolnej… Iredyński pisze: „W zachowaniu człowieka nie ma niczego, co by nie było wyuczone. Wszystko jest naśladownictwem, wszystko jest imitacją. W nikim nie ma nic jego wyłącznie własnego”. To oczywiście ironia, autor KREACJI bardzo wysoko cenił swoją oryginalność. Ale obserwując współczesność, jej manierę, można mieć wątpliwości, czy ta ironia zostanie usłyszana i zrozumiana. A może dziś te słowa należy rozumieć dosłownie? Iredyński to rasowy prowokator. Wydawać się może, że to pisarz skrajnie pesymistyczny. Jednak to tylko pozór, pierwsze wrażenie. Bo Iredyński to niepoprawny marzyciel, który przekracza wszystkie granice, depcze wszelkie wartości, by tak naprawdę pokazać je, zaakcentować i ocalić.”

]]> https://dramatpolski.pl/kreacja/feed/ 0 https://dramatpolski.pl/czerwone-zaglebie/ https://dramatpolski.pl/czerwone-zaglebie/#comments Mon, 29 Sep 2014 20:27:13 +0000 http://dramatpolski.pl/?p=1844 Jarosław Jakubowski,  Czerwone Zagłębie

Teatr Zagłębia w Sosnowcu, premiera 12/09/2014

reżyseria - Aleksandra Popławska, Marek Kalita
scenografia i kostiumy - Paula Grocholska
choreografia - Paweł Kamiński, Piotr Kamiński
muzyka - Maria Janicka
asystent reżysera - Piotr Zawadzki

obsada:

Wojciech Leśniak – Poszukiwacz Pierwszy
Andrzej Śleziak – Poszukiwacz Drugi
Grzegorz Kwas – Józef P. , Podróżny
Krystyna Gawrońska – Nocna Portierka
Maria Bieńkowska – Kobieta z Peryferii
Michał Bałaga – Doktor Judym
Piotr Zawadzki – Josif D., Pierwszy
Andrzej Rozmus – Sztygar, Policjant, Konferansjer
Agnieszka Bieńkowska – Matka Rodząca, Kobieta z Grobu
Beata Deutschman – Matka Tracąca Syna, Sosnowiczanka II
Edyta Ostojak – Dziewczynka, Sosnowiczanka I
Kamil Bochniak – Kelner, Terrorysta
Tomasz Muszyński – Górnik Starszy, Miś Polarny
Aleksander Blitek – Górnik Młodszy, Kibic
Przemysław Kania – Hutas I , Legionista, Milicjant I
Krzysztof Korzeniowski – Hutas II, Legionista, Milicjant II

Józef Piłsudski i Józef Stalin mniej więcej w tym samym czasie przejeżdżali przez Sosnowiec. Co by było gdyby spotkali się w kolejowym barze?
Co by się stało gdyby Doktor Widera, pierwowzór postaci Judyma z „Ludzi bezdomnych” przeżył własną śmierć i w nieskończoność pomagał wszystkim cierpiącym matkom z Zagłębia?
Jak wyglądałaby historia regionu opowiadana przez przewodników rodem z świata popkultury, poszukiwaczy prawdy, którzy nie boją się fantazji ?

Źródło: http://www.teatrzaglebia.pl/czerwone-zaglebie/

Narodowy Stary Teatr w Krakowie, premiera 14/03/2014

reżyseria – Wiktor Rubin
dramaturgia – Jolanta Janiczak
opracowanie muzyczne – Wiktor Rubin
scenografia, video, światła – Mirek Kaczmarek
kostiumy – Bracia
choreografia – Cezary Tomaszewski

obsada:

Adam Mickiewicz - Roman Gancarczyk
Andrzej Towiański - Krzysztof Zarzecki
Celina Mickiewicz - Katarzyna Krzanowska
Konrad - Michał Majnicz
Ksawera Deybel - Ewa Kaim
Ram Gerszon - Juliusz Chrząstowski
Seweryn Goszczyński - Zygmunt Józefczak
Władysław Mickiewicz - Bogdan Brzyski
Karolina Towiańska – Marta Ścisłowicz (gościnnie)

Spektakl „Towiańczycy, królowie chmur” opowiada o bardzo burzliwym momencie w dziejach Wielkiej Emigracji, a konkretnie dotyczy dnia 30 lipca 1841 roku, gdy na progu domu Adama Mickiewicza na ulicy Amsterdam 1 w Paryżu  pojawia się Andrzej Towiański. Towiański był twórcą Koła Sprawy Bożej, do którego należało wielu wybitnych polskich emigrantów: Adam Mickiewicz, Seweryn Goszczyński, Celina Szymanowska itd. W przedstawieniu pojawiają się także postaci Władysława Mickiewicza, Ksawery Deybel, Rama Gerszona oraz Konrada, który mierzy się z losami swoich poprzedników z „Dziadów” i „Wyzwolenia”.
Towiański jest postacią inspirującą, zupełnie nieuchwytną, wymyka się opisom. Może był manipulantem, hochsztaplerem, może świętym, może jedno i drugie naraz. Może naprawdę chciał powołać system etyczny, który pochyla się nad ludzką biedą emocjonalną, duchową. Może ze słabości i błędów próbował budować wartość. Czy mu się udało? Czy jest komuś dzisiaj potrzebny taki „czarodziej”? Twórcy spektaklu odnajdują w postaci Towiańskiego kogoś, kto likwiduje czarno-białe oceny ludzi, ich doświadczeń, który rozsadza społeczne schematy, konwencje, kategorie normy, dobra i zła. Który w zachowaniach niegodnych, niemoralnych, słabych widzi raczej rozpacz i biedę ludzką niż zło. Dla którego najgorsze winy są najdotkliwszymi krzykami rozpaczy.

Przedstawienie to forma rozliczenia się ze sobą, ze swoim mitem, ze swoją historią osób związanych z Kołem Sprawy Bożej. Twórcy spektaklu próbują odpowiedzieć na pytanie, kim mogą być dla nas dziś ci ludzie, ile z ich myślenia, czucia, tworzenia zostaje w nas? Jak silnie żyją w nas romantyczne mity, których członkowie Wielkiej Emigracji byli poniekąd twórcami i dystrybutorami? Do czego dzisiaj służą idee romantyzmu? I najważniejsze pytanie – czy można spojrzeć na polski romantyzm inaczej, czy polski romantyzm może przestać być ideologiczną tarczą antyrakietową? Spektakl podejmuje wielokierunkową próbę zdemilitaryzowania takich pojęć jak naród, Bóg, ojczyzna, honor, które w romantyzmie rozstały uzbrojone i które rozpędzone biegną przez miliony ciał do dziś.

Jolanta Janiczak

Źródło: http://www.stary.pl/pl/spektakl/id/643

Teatr Narodowy w Warszawie, premiera 14/03/2014

reżyseria - Maciej Wojtyszko
scenografia - Paweł Dobrzycki
muzyka - Piotr Moss
reżyseria światła - Grzegorz Kędzierski

obsada:

Maria Paczowska - Monika Dryl
Mara Obremba - Dominika Kluźniak/Patrycja Soliman
Rita Labrosse - Kamilla Baar
Bohdan Paczowski - Grzegorz Kwiecień
Kazimierz Głaz - Marcin Przybylski
Witold Gombrowicz - Jan Englert
Sławomir Mrożek - Cezary Kosiński

Dramat zbudowany wokół rzeczywistych spotkań Witolda Gombrowicza i Sławomira Mrożka we Włoszech i Francji, w latach 1965 i 1966.
Konfrontacja dwóch pisarzy, którzy wyznaczyli kształt polskiej literatury w XX wieku.
Dwa różne stosunki do świata i sposoby bycia. Gombrowicz był ekspansywny, Mrożek cenił sobie prywatność i unikał starć.
Pierwszy prowokował, drugi odpowiadał milczeniem.
Maciej Wojtyszko wywiódł z dokumentów sytuacje i myśli uniwersalne – dotyczące nie tylko artystów.

Źródło: http://www.narodowy.pl/spektakl_szczegoly/?s=8527

Narodowy Stary Teatr w Krakowie, premiera 08/03/2014

reżyseria – Wojciech Faruga
dramaturgia – Paweł Sztarbowski
scenografia – Agata Skwarczyńska
muzyka – Joanna Halszka Sokołowska

obsada:

Iskierka - Małgorzata Gałkowska
Lucy - Dorota Segda
Ojciec - Paweł Kruszelnicki
Płomyk - Błażej Peszek

Nagrodzona Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną sztuka Artura Pałygi podejmuje radykalną próbę opisu momentu, w którym kończy się świat. A może momentu, w którym kończy się ludzkie życie? „A co to za różnica?” – pyta autor, kanwą swojej opowieści czyniąc historię kobiety, która zginęła w pożarze.
W dramacie historia pożaru splata się z opowieściami o innych postaciach przeżywających swoje prywatne „końce świata”. Pałyga zetknął się z nimi, gdy pracował jako dziennikarz. Nie buduje jednak z tych historii dramatu dokumentalnego, ale filozoficzną opowieść o ludzkim cierpieniu, którego nikt nie zauważa. A może po prostu nikt nie chce go zauważyć? Albo zauważają je wszyscy, ale nikt nie potrafi go adekwatnie opisać?
W środku słońca gromadzi się popiół to dramat dla tych, którzy lubią mierzyć się z pytaniami, na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi.

Wojciech Faruga, Paweł Sztarbowski

Źródło: http://www.stary.pl/pl/spektakl/id/642